Test: Landwind CV9

Echte monovolume voor 13.000 euro

Je zou denken dat je – als je hier met de allereerste Chinees op het Europese continent rondrijdt – minstens zou opvallen. Maar geen hond die er naar omkijkt. Deze zes à zevenzitter monovolume, die je al kunt hebben voor 12.995 euro, gaat rimpelloos op in de massa. Hij verraadt in niks z’n origine. Zelfs z’n naam, Landwind CV9, staat er niet op.

Gallerij

Landwind? Was dat niet die Chinese kloon van de Isuzu Rodeo die in 2005 bij de EuroNCAP-crashtests als ‘levensgevaarlijk’ bestempeld werd en al snel weer werd afgevoerd? Vandaag probeert de Nederlandse rallypiloot-importeur Peter Blijveld het opnieuw voor China’s tweede grootste autobouwer, Jiangling Motors Holding. Niet meer met een SUV, maar met een monovolume. En deze keer zijn ze beter voorbereid.

Voor techniek en design ging Jiangling aankloppen bij het Italiaanse I.DE.A Institute. De benzinemotor, een 1.6 liter (71 kW/97 pk) is ontwikkeld door het Duitse FEV, net over de grens, in Aken. Het Nederlandse onderzoeksinstituut TNO en het Duitse TÜV Rheinland hielpen dan weer mee het crash-veiligheidsniveau te verhogen.

Dat bleek ook nodig bij de eerste EuroNCAP-test in 2010 met de CV9, die een magere 2 sterren kreeg. Dat terwijl vijf sterren eerder de norm is. Blijkbaar waren het vooral dashboard en stuurkolom die voor gevaarlijke verwondingen konden zorgen. Het ontbreken van zij-airbags, whiplash-systemen e.a. veiligheidsvoorzieningen deden een aantal sterren sneuvelen. Maar er wordt aan gewerkt”, zegt men bij de Benelux-importeur in Helmond. Ondertussen volgt na commercialisatie in Nederland, nu België. Inmiddels zijn er acht dealers, (vaak ex-Daihatsu, dat zich uit Europa terugtrok).

Geen brol

Uiterlijk valt deze CV9 best mee. Het zou een Fiat of een Ford kunnen zijn. Op het eerste gezicht is er niets aan te merken op de afwerking. Dat geldt ook voor het interieur. Erg veel plastics, maar het ziet er niet uit als brol. De stoelen, dat is een ander verhaal. Ze lijken uit erg zacht schuimrubber te bestaan, overtrokken met een fragiel laagje nepfluweel. Op veel steun moet je niet rekenen. Hier ga je geen 1000 km aan een stuk mee rijden zonder rugklachten.

De kussens van de achterbank zijn wat steviger van structuur. Nadeel: je voelt wel elke naad in het beton. Je kunt er met wat opschuiven met z’n drieën op. En het geheel is vlot verschuifbaar over zo’n 25 cm. Beenruimte zat op die manier. Achterin heb je een enorme laadruimte met vlakke vloer, waar in de duurdere Comfortversie (14.999 euro) twee extra zitjes weggewerkt zitten. Echte stoelen, geen kinderzitjes. Dit is met z’n 4,41 m lengte en 1,64 m hoogte echt wel een ‘volumeauto’.

Sober

Achter het stuur is eenvoud troef. Drie sobere klokken en alle herkenbare controlelichtjes. Wel een tripmeter, maar geen boordcomputer. Parkeersensoren achteraan heeft hij dan weer wel. In de middenconsole een ingebouwde radio/cdspeler en knoppen voor de semi-automatische verwarming/airco. In de praktijk blijken we de verwarming op meer dan 32 graden te moeten zetten om enigszins warm te blijven, terwijl het buiten zo’n 4 graden is! En de radio heeft moeite om z’n stations te houden. RDS was geen optie.

Het moet natuurlijk ergens zitten, die 4.500 tot 7.000 euro prijsverschil met de Grand Scenic’s, Grand Picasso’s en Grand C-Max’en van deze wereld. En besparen op isolatie hoort daar duidelijk bij. Niet alleen tegen de kou, maar ook tegen motor- en rijgeluiden. Boven de 120 km per uur doet deze Landwind zijn naam eer aan, met meer dan het nodige lawaai. De top van 170, daar wil je niet aan denken.

De 1.6 liter benzinemotor, gekoppeld aan een wat koppig schakelende klassieke manuele vijfbak, heeft soms adem te kort. Vooral bij inhaalmanoeuvres denk je best twee keer na. Wegligging en verbruik vallen al bij al nog mee. Landwind spreekt van 6,6 liter per 100 km en een bijhorende CO2-uitstoot van 154 gr/km. Wij kwamen exact aan 7,7 liter. Hij is ook van fabriek af met ingebouwde LPG-installatie te verkrijgen. Dan zakt de uitstoot naar 137 gram.